BirGün gazetesindeki “Yapısal reform ne ola?” başlıklı köşe yazısında Türkiye’nin ekonomik gidişatını değerlendiren Prof. Dr. Yalçın Karatepe, enflasyon verilerinin “kontrollü” biçimde açıklandığı bir dönemde fiyatların düşmediğine ve geçim sıkıntısının hafiflemediğine dikkat çekti. Karatepe, Merkez Bankası’nın yıl sonu enflasyon tahmininin yüzde 24 olmasına rağmen, gerçeğin yüzde 33-35 bandında olduğunun herkes tarafından kabul edildiğini belirtti.
“Reform kavramının içi doldurulmuyor”
Karatepe, bu farkın “resmî politikalar ile ekonomik gerçeklik arasındaki makasın ne kadar açıldığını” gösterdiğini vurguladı. İktidar çevrelerinde son dönemde sıkça dile getirilen “yapısal reform” çağrılarını da değerlendiren Karatepe, reform kavramının içinin doldurulmadığını, bu nedenle her kesimin dilediği gibi yorumlayabildiğini söyledi.
Türkiye ekonomisinin temel sorununun döviz bağımlılığı olduğunu ifade eden Karatepe, “Enerjiden sanayiye, teknolojik girdilerden tarıma kadar geniş bir alanda dışa bağımlıyız. Bu nedenle sürekli döviz bulmak zorunda kalıyoruz ve politikalar buna göre şekilleniyor” dedi.
Şimşek’in temasları yatırım değil, borç bulma girişimleridir
Hazine ve Maliye Bakanı Mehmet Şimşek’in dış kaynak arayışını da değerlendiren Karatepe, Londra ve New York’taki temasların “yatırım değil borç bulma girişimleri” olduğunu belirterek, “Bugün alınan döviz, yarının daha yüksek döviz ihtiyacının kaynağı haline geliyor” ifadelerini kullandı.
İhracat artışının tek başına çözüm olmadığını söyleyen Karatepe, Türkiye’nin üretim yapısının dışa bağımlı olması nedeniyle “daha çok üretelim” yaklaşımının döngüyü kırmak yerine derinleştirdiğini vurguladı.
Karatepe’ye göre, gerçek yapısal reformun üç temel ayağı bulunuyor:
-
Sanayi politikası: Üretimin dışa bağımlılığını azaltacak, yerli kapasiteyi güçlendirecek uzun vadeli bir sanayi stratejisi.
-
Enerji politikası: Yenilenebilir yatırımların ötesinde, kamunun planlama gücünü yeniden tesis eden bir enerji dönüşümü.
-
Tarım politikası: Gıda bağımlılığını azaltarak enflasyonla mücadelede kalıcı bir denge sağlamak.
Karatepe, bütün bu dönüşümlerin “emek ve üretim odaklı” bir ekonomi anlayışıyla mümkün olabileceğini belirterek yazısını şu ifadelerle sonlandırdı:
“Bugün ihtiyaç duyulan reform, dışarıdan gelecek paraya bakan değil, kendi gücünü inşa eden bir ekonomidir.”


